KEMTECH - Klimatyzacja i wentylacja

Wentylacja z odzyskiem ciepła.

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:06:36 +0000

Zapewnienie właściwej wentylacji w ocieplonym i szczelnym domu, to podstawowy warunek dobrego samopoczucia i zdrowia jego mieszkańców. Dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie mechanicznej wentylacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła, czyli rekuperatora.

Decyzja o zastosowaniu wentylacji mechanicznej i odzysku ciepła z usuwanego powietrza wentylacyjnego zapada wtedy, gdy dom jest już zamieszkany i pojawiają się problemy z wentylacją naturalną (grawitacyjną) lub na etapie projektowania budynku.

W pierwszym przypadku można wyodrębnić dwie sytuacje. Stary dom po wymianie okien i ewentualnym dociepleniu oraz nowy dom z nowymi, szczelnymi oknami. W obu przypadkach na początku jesteśmy zadowoleni z niskich kosztów ogrzewania. Jednak po kilku miesiącach dostrzegamy niepokojące zjawiska. Na szybach stale pojawia się rosa, a ściany w niektórych miejscach są wilgotne. W pomieszczeniach natomiast panuje nieprzyjemny zaduch. Każdy z nas zdaje sobie wówczas sprawę, że brak jest dopływu powietrza. Najczęstszą reakcją jest więc montaż nawiewników (pod-lub nadokiennych). Sytuacja ulega poprawie, ale w okresach niskich temperatur, wraca problem wysokich kosztów za ogrzewanie i dyskomfortu wynikającego z intensywnego napływu zimnego powietrza i znajdujemy się w punkcie wyjścia. Stajemy przed dylematem, zatykać nawiewniki, czy nie? Jeśli to zrobimy, to będziemy mieć zaduch w mieszkaniu, a za jakiśczas znowu pleśń na ścianach, odpadające tynki, spleśniałe i stęchłe rzeczy w szafach.

Jak się pozbyć pleśni i grzybów – większość z nas odpowie: to proste, są przecież skuteczne środki chemiczne. Po ich zastosowaniu problem pleśni znika, ale zaduch i wilgoć jak były, tak są. Po paru miesiącach pleśń i stęchlizna wracają, jakby były tu zadomowione od zawsze. Jesteśmy rozdrażnieni i wiecznie niezadowoleni, często męczy nas katar i bóle głowy. A przecież miało być tak miło, to jest nasze wymarzone mieszkanie lub dom. Czy zatem inwestycja w dobre, drogie i szczelne okna była chybiona?

W domach jednorodzinnych oraz w budynkach wielorodzinnych (kamienice i bloki) powszechnie stosowana jest wentylacja grawitacyjna. Tania w zaprojektowaniu i wykonaniu, ale jak się później okazuje, droga w eksploatacji i nie poddająca się regulacji. Wszyscy wiedzą, że jej głównym elementem jest komin wentylacyjny wraz z kratkami wywiewnymi umieszczonymi pod sufitem. Ale zapominamy, że aby zużyte w pomieszczeniach powietrze mogło być usunięte na zewnątrz, musi je zastąpić świeże powietrze, napływające nieszczelnościami w stolarce okiennej lub poprzez nawiewniki. Nikt już nie zdecyduje się na nieszczelne okna. Pozostają więc nawiewniki…

Ale czy nie warto pójść o krok dalej i raz na zawsze rozwiązać problem braku powietrza i zastosować wentylację mechaniczną? Zapewni ona oddychanie świeżym i zdrowym powietrzem w mieszkaniu oraz uwolni je od przykrych zapachów i stęchlizny, a także pleśni. Wydatek na szczelne okna i wentylację mechaniczną można jeszcze korzystniej spożytkować. Trzeba zastosować odzysk ciepła z powietrza wentylacyjnego. Technologia znana jest od dawna, ale tania energia nie skłaniała do stosowania jej w budownictwie mieszkaniowym. Czasy się jednak zmieniły – dziś energia jest droga.

Koszty ogrzewania domu z wentylacją mechaniczną z odzyskiem ciepła wentylacyjnego są mniejsze od 40 do nawet 70% w porównaniu z wentylacją grawitacyjną. Co zatem należy zrobić, by móc spoglądać co miesiąc na przynajmniej o połowę mniejszy rachunek za ogrzewanie i oddychać świeżym powietrzem?

Decyzja o wykonaniu instalacji wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła wentylacyjnego, to pierwszy krok. Drugim jest wybór projektanta i instalatora. Projektowanie i obliczanie instalacji wentylacyjnych, a szczególnie mechanicznych wymaga sporej wiedzy teoretycznej oraz doświadczenia praktycznego. Powietrze to medium, które nie poddaje się tak łatwo prawom fizyki, jak np. woda. Grawitacja nie ma na nie wielkiego wpływu, większy ma temperatura, różnice ciśnień, średnice przewodów, ich przebieg, szczelność, a także moc, spręż i rodzaj wentyla- tora. Nawet najlepiej zaprojektowaną instalację może zepsuć kiepski instalator. A fachowiec z dużym doświadczeniem może skorygować błędy projektowe. Błędy w mechanicznych instalacjach wentylacyjnych nie od razu się ujawniają, a tym samym nie od razu dostrzegamy ich efekty, chyba że instalacja np. mocno hałasuje lub wcale nie pracuje.

Dobór instalacji
Tak jak w przypadku wentylacji grawitacyjnej, wielu inwestorów lekceważy wykonanie szczegółowego projektu instalacji wentylacyjnej, wychodząc z założenia, że połączenie kilku przewodów z centralą nie powinno stanowić większego problemu. Jednak prawidłowe funkcjonowanie instalacji zapewni jedynie dokładne obliczenie oporów oraz spadków ciśnień w przewodach wentylacyjnych, a co za tym idzie dobranie odpowiednich długości i średnic przewodów.

W instalacjach z odzyskiem ciepła powinny być stosowane przewody izolowane. Oszczędność na izolacji zwiększa ryzyko powstania skroplin, które będą spływać na sufit i powstaną plamy. Brak odpowiedniej izolacji spowoduje też przenikanie hałasu mogącego powstać wewnątrz instalacji wentylacyjnej. Oszczędzanie na średnicach instalacji spowoduje natomiast zwiększenie oporów instalacji i szumy na jej końcówkach w anemostatach. Warto stosować anemo-staty z aluminium lub stalowe, lakierowane proszkowo, gdyż nie będą wymagały tak częstego czyszczenia jak te z tworzyw, które szybciej się elektryzują i przyciągają kurz. Powietrze przechodzące przez centralę wentylacyjną jest filtrowane. Filtry należy regularnie czyścić lub wymieniać, dlatego centrala powinna być tak usytuowana, aby było to łatwe. Filtry oczyszczają też powietrze usuwane w celu ochrony wymiennika ciepła.

Powietrze znad okapu kuchennego zawiera tłuszcze znajdujące się w oparach, które mogą szybko zanieczyścić wymiennik ciepła. Dlatego należy stosować wydajne filtry i dokonywać ich wymiany zgodnie z zaleceniami. Czerpnie i wyrzutnie powinny być zlokalizowane zgodnie z prawem w odpowiedniej odległości względem siebie oraz od okien i kominów spalinowych. Powinny być też odporne na zmienne warunki atmosferyczne.

Jeśli warunki na to pozwalają, warto zastosować gruntowy wymiennik ciepła, który usprawni działanie serca instalacji, jakim jest wymiennik w centrali wentylacyjnej. Na głębokości ok. 1,5 m pod powierzchnią terenu panuje stała temperatura ok. 4-7°C. Wprowadzone do niej powietrze z zewnątrz wstępnie ogrzewa się zimą i chłodzi latem. W takim wymienniku możliwe jest ogrzanie powietrza nawet od –20°C stopni na zewnątrz do 0°C na wejściu do kanału czerpnego do budynku i centrali. Oszczędności mogą być więc istotne, a ponadto zapewni to chłodzenie latem tylko za koszt pracy wentylatora w centrali.

W najprostszym wykonaniu gruntowy wymiennik to rura ze specjalnego tworzywa, długości 40-60 m, ułożona pod ziemią i zakończona czerpnią wyposażoną w siatkę, chroniącą przed przedostawaniem się insektów i gryzoni. Dobór kubatury lub długości i średnic oraz sposobu ułożenia przewodów wymiennika powinien być bardzo starannie wykonany, gdyż ułożony zbyt blisko fundamentów budynku może spowodować ich przemrożenie zimą, a ułożony zbyt płytko i o małych średnicach przewodów nie spełni swoich funkcji ani zimą, ani latem.

Rodzaje rekuperatorów
Dla central wentylacyjnych nawiewno-wy-wiewnych z odzyskiem ciepła wentylacyjnego przyjęła się krótka nazwa rekuperatory. Jednak rekuperator, to właściwie wymiennik ciepła i jest on tylko jednym z elementów centrali. W wymienniku ma miejsce przepływ powietrza i przekazywanie ciepła z powietrza usuwanego do nawiewanego, bez ich mieszania się. W domach jednorodzinnych stosuje się rekuperatory krzyżowe oraz przeciwprądowe (płytowe i spiralne), rzadziej obrotowe. Obecnie najczęściej stosuje się rekuperatory z wymiennikami płytowymi krzyżowymi. Ich zalety to niskie koszty produkcji oraz praca bez konieczności dostarczania energii do wymiennika. Sprawność tych wymienników dochodzi do 60%. Wadą jest podatność na szronienie już przy temperaturze ok. –5°C i niższych. Zamarzający na wymienniku szron powoduje blokadę przepływu powietrza przez wymiennik lub nawet jego uszkodzenie. Dlatego stosuje się różne systemy antyzamro-żeniowe, począwszy od najdroższych w eksploatacji nagrzewnic elektrycznych, poprzez wyłączanie wentylatora nawiewnego aż do nowoczesnych systemów „inteligentnie” rozmrażających poprzez stopniową redukcję obrotów jednego z wentylatorów. W wymiennikach przeciwprądowych, stosowanych coraz częściej w domach jednorodzinnych, strumienie powietrza płyną równolegle w przeciwnych kierunkach. Sprawność odzysku wynosi od ok. 70 do nawet 95%. I to jest podstawowa różnica w stosunku do re-kuperatorów z wymiennikiem krzyżowym. Wymienniki obrotowe są rzadziej stosowane w centralach domowych ze względu na wyższe koszty oraz – niestety – przenoszenie się zapachów pomiędzy strumieniami powietrza. Zaletą tych wymienników jest stosunkowo wysoka sprawność odzysku ciepła, dochodząca do 80%.

Centrale wentylacyjne wymieniają powietrze w budynku w sposób ciągły. Z reguły mają możliwość ręcznej lub automatycznej regulacji prędkości obrotowych wentylatorów, co pozwala na zmianę wydajności zgodnie z potrzebami. Dzięki zastosowaniu elektronicznych programatorów można ustawić kilka cykli pracy centrali, przewidzianych na różne pory dnia. Automatyka sterująca może być podłączona do różnego rodzaju czujników, badających parametry powietrza wewnątrz budynku. Detektory mogą reagować na poziom zanieczyszczeń, np. podwyższoną wilgotność lub zawartość dwutlenku węgla. Automatyka pozwala kontrolować temperaturę nawiewanego powietrza, informować użytkownika o uszkodzeniach urządzenia, przypominać o czynnościach serwisowych. Najbardziej zaawansowane centrale wentylacyjne można podłączyć do sieci komputerowej i za pomocą komputera PC kontrolować i sterować pracą całego układu (domy inteligentne).

Decyzja o wyborze centrali wentylacyjnej powinna należeć do projektanta, który dokładnie ustali konkretne potrzeby i warunki w budynku. Centrale dobiera się, kierując się w pierwszej kolejności ilością p0wietrza potrzebnego do zapewniania odpowiednich ilości wymian w pomieszczeniach. Bierze się pod uwagę przede wszystkim niezbędną ilość powietrza, jaka powinna zostać wymieniona w poszczególnych pomieszczeniach. Wynika ona z kubatury, liczby osób i ich zwyczajów (np. palenie papierosów) oraz z przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń. Drugą istotną przesłanką jest sprawność wymiennika oraz ilość zużywanej przez centralę energii elektrycznej. Następnie, warto wziąć pod uwagę to, jaki centrala powoduje hałas. Dostępne na rynku centrale z wymiennikami różnią się wyposażeniem, łatwością obsługi oraz dostępnością serwisu

Zdrowie a wentylacja

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:06:12 +0000

Wiele osób chorych na alergię lub astmę dąży, aby w swoim mieszkaniu stworzyć idealne warunki do życia. Osoby te tworzą zamknięte pomieszczenia broniąc się przed zewnętrznymi zanieczyszczeniami. Często pierwszym krokiem jest wymiana starej nieszczelnej stolarki okiennej na nowa o wysokiej klasie szczelności. W ten sposób powstaje mieszkanie-puszka, wewnątrz którego istnieje wiele źródeł zanieczyszczeń, o czym często nie wiemy.

W wyniku wzrostu znaczenia efektywności energetycznej szczelne budynki stały się częstym zjawiskiem a rola wentylacji nabrała szczególnego znaczenia. Kiedy pomieszczenie mieszkalne jest dobrze ogrzewane i izolowane, nadmiar wilgoci, który się kumuluje musi być odprowadzony za pomocą wentylacji, która przeciwdziała pojawieniu się pleśni. Najczęściej stosowanym sposobem wentylacji jest wietrzenie pomieszczeń poprzez otwarcie okien. Powoduje to jednak drastyczną utratę ciepła, co jest sprzeczne z funkcjami okna. Wynikają one z przeznaczenia zarówno pomieszczenia jak i budynku jednak do podstawowych należą:

oświetlenie pomieszczeń światłem dziennym,
wentylacje – infiltracje powietrza pomieszczeń,
ochrona przed stratami ciepła, hałasu, zapachami, zapyleniem itp.

Większość mieszkańców naszego kraju mieszka w domach, w których okna z założenia pełniły funkcję wspomagającą ubogą wentylację. Projektanci z góry zakładali, że wymiana powietrza dokonywała się przez szczeliny pomiędzy skrzydłem okna a ościeżnicą, pomiędzy ościeżnicą a murem oraz pomiędzy szybą a drewnianą ramą. Kłopoty zaczęły się, gdy na rynku pojawiły się okna wysokiej jakości o wyrafinowanych okuciach i szybach o niewyobrażalnej do niedawna izolacyjności. Dziś szyba o współczynniku K=1,1 ( norma 2,6 k) staje się standardem w stolarce otworowej. Powypaczana stolarka okienna z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych okazuje się dobrodziejstwem dla budynków. Tyle, że coś za coś: rosnące rachunki za ogrzewanie mieszkań wynikają z tej dobrej cyrkulacji powietrza.(niekontrolowana ilość powietrza nawiewanego).

Wysoka cena energii nakazuje podporządkować wszelkie działania czynnikowi ekonomicznemu, zarówno na etapie budowy jak i te związane z przyszłą eksploatacją. Z punktu widzenia użytkownika wydaje się to zrozumiałe – nie ma sensu wydawać pieniędzy na budowę energochłonnego domu, gdyż w naszej strefie klimatycznej pod uwagę bierze się dość chłodne zimy.

Wentylacja w mieszkaniu powinna spełniać poniższe warunki:

zapewniać przyjemny mikroklimat i dobrą jakość powietrza w pokojach,
powstrzymać rozwój pleśni,
zapobiegać powstawaniu szkód wywołanych wilgocią,
redukować emisję hałasu wewnątrz i na zewnątrz,
redukować zapotrzebowanie na energię cieplną,
usuwać poza obręb mieszkania:
- dwutlenek węgla,
- parę wodną,
- tlenek węgla,
- uboczne „produkty” funkcjonowania gospodarstwa domowego,
- zapachy,
- dym tytoniowy
usuwać zjonizowane powietrze i radon.

Rozwój cywilizacji przyniósł ze sobą wyższy standard życia, ale jednocześnie choroby cywilizacyjne. Około 60% społeczeństwa krajów wysoko uprzemysłowionych cierpi na różnego rodzaju alergie. Jest to spowodowane wysokim zanieczyszczeniem powietrza, ale także obniżeniem odporności organizmu człowieka. Nauczyliśmy się z tym żyć, choć nie jest to przyjemne i wcale tak nie musi być.

Wyniki licznych badań wskazują, że człowiek spędza ponad 90% czasu w pomieszczeniach. Są to:

pomieszczenia mieszkalne,
pomieszczenia miejsc pracy,
pomieszczenia budynków użyteczności publicznej.

Człowiek wdycha około 500 litrów powietrza na godzinę, a podczas wysiłku fizycznego nawet ośmiokrotnie więcej. Cząstki zanieczyszczeń mniejsze niż 1 mikron ( sierść zwierząt, naskórek, roztocza, zarodniki grzybów i pleśni) stanowią 90% wszystkich cząstek zawieszonych w powietrzu. Należą one do najsilniejszych alergenów. Gdy dostaną się do płuc wraz z wdychanym powietrzem, ograniczają ich efektywność.

Wiele osób zauważa dyskomfort panujący w pomieszczeniach, który spowodowany jest wieloma czynnikami. Wyniki badań przedstawia poniższa tabela.

Tabela 1

Liczba odpowiedzi (na stu ankietowanych) wskazujących na problemy z występowaniem określonego czynnika związanego z jakością środowiska w pomieszczeniach ( na podstawie badań ankietowanych w Szwecji)

Czynnik środowiska wewnętrznego powodujący dyskomfort w pomieszczeniu	Biura		Mieszkania
	Kobiety	Mężczyźni	Domy jednorodzinne	Mieszkania w domach wielorodzinnych
Przeciągi	15	4	3	12
Zbyt wysoka temperatura	8	6	1	5
Zbyt niska temperatura	14	5	2	8
Powietrze nieświeże	26	15	2	12
Suche powietrze	42	16	5	15
Nieprzyjemny zapach	9	5	1	7
Elektryczność statyczna	7	5	1	2
Dym papierosowy	12	7	3	5
Hałas	9	7	2	13
Oświetlenie	14	8	-	-
Pył	-	-	3	14

- Uwzględniono tylko odpowiedzi: „tak, często – w każdym tygodniu”.

- Jak możemy zauważyć większość ankietowanych jako czynnik dyskomfortu wymieniła nieświeże powietrze, zbyt suche powietrze oraz dym papierosowy. Czynniki te zdecydowanie w największym stopniu wpływają na dyskomfort odczuwany przez osoby przebywające w pomieszczeniu.

Rekuperator a zdrowie

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:05:44 +0000

Z zadowoleniem zaobserwować można w Polsce rosnące zainteresowanie właściwie realizowaną wentylacją wnętrz mieszkalnych. Efektowne wykonanie nie gwarantuje jednak satysfakcji użytkownika. Kluczową sprawą jest odpowiednia koncepcja uwzględniająca specyfikę wnętrza. Świadomość społeczna wzrasta, nie eliminuje jednak pomyłek wynikających z braku znajomości, bądź dostępności korzystnych rozwiązań technicznych. Wiele osób zaczyna dostrzegać wagę problemu jaki stanowi skażenie atmosfery i bezpośredni wpływ tego faktu na nasze życie. Co ciekawe jednak – niewielu zdaje sobie sprawę, że problem zanieczyszczenia powietrza istnieje również w ich własnym domu. W wyniku wzrostu znaczenia efektywności energetycznej szczelne budynki stały się częstym zjawiskiem. Podejmując tego typu działania skutecznie oddzielamy się od świata zewnętrznego. Nowe, a także masowo modernizowane obecnie mieszkania stają się cieplejsze. Czy są jednak bardziej zdrowe?

Wysoka szczelność pomieszczeń sprzyja pojawianiu się pleśni i grzybów działających destrukcyjnie zarówno na budynek, jak i użytkownika. Kondensacja pary wodnej i przenikanie jej w głąb przegród budowlanych obniża ich izolacyjność termiczną. Paradoksalnie więc – docieplanie ścian zewnętrznych może nie przynieść pożądanych oszczędności energetycznych.

Odmienną kategorię kosztów stanowią straty na zdrowiu użytkownika lokalu. Człowiek wdycha około 500 litrów powietrza na godzinę, a podczas wysiłku fizycznego nawet osiem razy więcej. Powstaje pytanie – jaki jest skład owej „życiodajnej substancji”? Stwierdzonym naukowo faktem jest, że cząstki zanieczyszczeń mniejsze niż 1 mikron ( sierść zwierząt, naskórek, roztocza, zarodniki grzybów i pleśni) stanowią aż 90% wszystkich cząstek zawieszonych w powietrzu! Należą one do najsilniejszych alergenów. Z chwilą przedostania się do płuc ograniczają ich efektywność, w efekcie końcowym natomiast nasz stan psychofizyczny. Przyczyny zanieczyszczeń otaczającego nas powietrza są różnorodne. Zaliczyć do nich można:

naturalne – mikroorganizmy, pyłki roślin,
migrujące ze środowiska zewnętrznego – pyły, gazy,
konstrukcyjne – emitowane z materiałów budowlanych i wykończeniowych,
bytowe – powstające w wyniku spalania gazu, palenia tytoniu, stosowania środków czystościowych.

Nadmierna szczelność bywa zdradliwa. Dążąc do minimalizacji hałasu zamykamy dostępne otwory wentylacyjne. Niestety – nie odczuwamy wówczas zagrożeń zatruć w powietrzu – większość szkodliwych substancji jest bowiem bezwonna. Przykładem obrazującym powagę sytuacji jest mała kuchnia, w której – przy zamkniętym oknie, bez wentylacji – w kilka minut po włączeniu kuchenki gazowej stężenie trującego tlenku węgla przekracza kilkunastokrotnie wartości dopuszczalne (a stężenie trujących tlenków azotu przekracza kilkudziesięciokrotnie wartości dopuszczalne dla naszego zdrowia). Prawdą jest, że często nieświadomie stwarzamy bardzo niekorzystne warunki życiowe w pomieszczeniach, w których spędzamy gros wolnego czasu. Wiele polskich rodzin zastanawia się, dlaczego pomimo tak wielkiej troski, z jaką przystąpili do budowy lub remontu domów, tak starannego doboru nowoczesnych materiałów budowlanych i dbałości wykonawców o ich należyte wykorzystanie, w ich mieszkaniach brakuje powietrza. Problemem stają się wilgotne ściany, zaparowane okna, mokre ręczniki, odpadające tapety, pleśń, oraz uciążliwy zaduch.

Systemy wentylacji z odzyskiem ciepła

W nowoczesnych krajach, w których wcześniej niż w Polsce zdano sobie sprawę z konieczności minimalizacji zużycia energii, problematyka zdrowego mieszkania jest bardziej eksponowana. Rozwiązaniem – skutecznie zdającym egzamin praktyczny – stają się systemy kontrolowanej wentylacji mechanicznej uwzględniające powyższe czynniki. Ich zastosowanie warunkowane jest głównie ceną systemu i kosztami eksploatacji. Uwzględniając powyższe -najlepszymi wydają się być rozwiązania pozwalające na odzysk ciepła z powietrza.

W państwach o podobnych warunkach klimatycznych – Niemczech, Wielkiej Brytanii, Danii, Szwecji – stosuje się w domkach jednorodzinnych agregaty wentylacyjne z rekuperatorem ciepła. Zasadniczą ich cechą jest, że zarówno ilość jak i jakość powietrza dostającego się i wydostającego się z budynku powietrza jest kontrolowana.

Zasada działania

Rekuperator podłączony jest do systemu kanałów wentylacyjnych. Składa się z minimum dwóch wentylatorów (nawiewnego i wywiewnego), filtra powietrza oraz krzyżowego wymiennika ciepła wykonanego z tworzywa sztucznego UPVC. Wymiennik stanowi „duszę” systemu umożliwiającą odzysk energii cieplną “ukrytej” w powietrzu usuwanym.

Powietrze zużyte ma temperaturę wyższą od powietrza nawiewanego (świeżego). W rekuperatorze powietrze usuwane oddaje ciepło powietrzu nawiewanemu. W tradycyjnych systemach wentylacji mechanicznej należy podgrzać nawiewane powietrze nagrzewnicą elektryczną lub wodną – co oczywiście wiąże się ze znacznym wzrostem kosztu eksploatacji takiego systemu. Zastosowanie agregatu wentylacyjnego z rekuperatorem krzyżowym pozwala na odzysk do 70 % ciepła z powietrza usuwanego na zewnątrz budynku. Oznacza to, że przez większą część roku wentylujemy mieszkanie unikając dopłat za dogrzewanie nawiewanego powietrza.

Dla zapewnienia ciągłości pracy systemu (szczególnie istotne w ekstremalnych warunkach letnich i zimowych), urządzenie wykorzystuje 2-stopniowy regulator ilości powietrza i nagrzewnicę podgrzewającą wstępnie powietrze nawiewane. Cały układ jest prosty w montażu i może współpracować z systemem okapu kuchennego, pod warunkiem przefiltrowaniu powietrza usuwanego przez okap.

Dobór urządzenia

Stosowany typ rekuperatora uzależniony jest od wymaganej wydajności (krotności wymian powietrza w ciągu godziny). Zgodnie z powyższym niezbędna jest znajomość specyfiki wnętrza. W praktyce – urządzenia typu REKU320 , RE100R stosuje się do wentylacji kilku pomieszczeń lub całych domów. Są one podłączane do instalacji wentylacyjnej, ukrytej na strychu lub w przestrzeni sufitu podwieszanego. Do połączenia z króćcami wylotowymi urządzenia można zastosować sztywne lub elastyczne przewody wentylacyjne Æ100. Urządzenia typu RE100 , RE100S , RE200 przeznaczone są do wentylacji miejscowej. Oznacza to, że powietrze dostarczane jest bezpośrednio do pomieszczenia i wywiewane z niego przez ścianę zewnętrzną budynku.

Dla domku o pow. Około 150 m2 polecić można urządzenie typu REKU 320, lub REKU400.

Przy normalnej eksploatacji urządzenia zapewnia ono odpowiednią wymianę w całym domu (0.5 – 1 wymiany / godz.).

Sterowanie wydatku powietrza realizowane jest za pośrednictwem regulatora, który optymalizuje pracę wentylatorów (np. podczas pracy nocnej). Stosuje się dwu – lub sześciostopniowe regulatory prędkości. Alternatywę stanowi instalacja czujnika wilgotności.

Warto przeanalizować rozważaną kwestię – najlepiej na etapie projektu pozwalającym uniknąć późniejszych modernizacji i zmian konstrukcyjnych To, co otrzymujemy w zamian to ZDROWIE I UCZUCIE ŚWIEŻOŚCI, którego będziemy doznawać sami oraz ,które pozwoli zwrócić uwagę przekraczających nasze progi gości.

Czy warto wykonywać przeglądy klimatyzatorów?

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:04:54 +0000

Sporo wydałeś już na zakup klimatyzatora. Dlaczego więc powinieneś ponosić kolejne koszty za jego przeglądy? Nie bez powodu są one wymagane. Aby Twoje urządzenie poprawnie funkcjonowało, musisz o nie zadbać.

1. Dla utrzymania gwaracji – warunkiem zachowania gwarancji (w większości przypadków wynosi ona 24 miesiące) jest konieczność wykonywania w ciągu roku dwóch odpłatnych przeglądów konserwacyjnych. Podczas awarii urządzenia w trakcie trwania gwarancji masz wówczas pewność, że usterka będzie usunięta, a Ty nie poniesiedz żadnych kosztów.

2. Klimatyzator składa się ze sprężarki, wymienników, wentylatorów, układów sterujących, zaworów itd. Te wszystkie elementy mają wpływ na poprawne działanie urządzenia. Pozostaw więc fachowcom sprawdzenie tego wszystkiego, którzy podczas przeglądu usuną ewentualne usterki.

3. Podczas przepływu powietrza zarówno część wewnętrzna, jak i zewnętrzna klimatyzatora ulega zabrudzeniu. Zanieczyszczenia osadzają się na wymiennikach ciepła i wentylatorach. Kurz może powodować, że przepływające powietrze schładza się w mniejszym stopniu. Wydajność klimatyzatora spada, ale rośnie pobór prądu.

4. Część wewnętrzna klimatyzatora wyposażone jest w filtry. Wypływające powietrze zostaje oczyszczone z kurzu, pyłków i mikrozanieczyszczeń. Filtry ulegają zabrudzeniu i w konsekwencji zmniejsza się przepływ powietrza. Mniejszy przepływ – niższa wydajność klimatyzatora. W związku z tym co jakiś czas trzeba oczyścić filtry.

5. W urządzeniu (które nie pracuje w trybie automatycznym) po zakończeniu pracy może pozostać trochę wilgoci. Sprzyja ona powstawaniu pleśni i grzybów. W trakcie przeglągu ekipa serwisowa zdezynfekuje Twoje urządzenie środkiem odkażającym.

6. Podczas funkcjonowania klimatyzacji z powietrza usuwana jest wilgoć. Skropliny spływają do tacy ociekowej, a nastepnie są odprowadzane grawitacyjnie lub przy użyciu pompki skroplin do kanalizacji. Czasami na drodze odpływu skroplin pozostają zanieczyszczenia, które są źródłem nieprzyjemnego zapachu.

Czy w Polsce zaczyna się stosować klimatyzację w domach? Czy to dobre rozwiązanie?

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:04:34 +0000

W Polsce coraz częściej stosuje się klimatyzację w domach, ale dotyczy to głównie domów nowych ewentualnie podlegających modernizacji, ze szczególnym uwzględnieniem termomodernizacji. Stosuje się najczęściej jednostki małe do obsługi jednego pomieszczenia ( monoblokowe lub typu split) lub jednostki średnie mogące obsługiwać grupę kilku pomieszczeń. Należy jednak pamiętać o tym, że takie rozwiązanie nie zapewnia klimatyzacji w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie dostarcza się bowiem do pomieszczenia powietrza świeżego. Wymienione urządzenia pracują wyłącznie na powietrzu recyrkulacyjnym (krążącym w pomieszczeniu). Mamy zatem możliwość tylko regulacji temp. i w niewielkim stopniu wilgotność. Chłodząc powietrze jednocześnie je osuszamy.

Pełną klimatyzację zapewnimy sobie instalując w domu centralę klimatyzacyjną. Jest to rozwiązanie dla typowego użytkownika domu jednorodzinnego dość drogie ( koszty zakupu , montażu, obsługi). Ma jednak zalety. Podstawową jest możliwość odzysku ciepła w przypadku zastosowanie centrali z rekuperatorem bądź recyrkulacją.

Decydując się na centrale ( jak i urządzenia typu monoblok czy split) trzeba się liczyć z hałasem jaki generują te urządzenia oraz z miejscem jakie zabierają, szczególnie centrale. Te ze względu na ograniczenie uciążliwości hałasu ustawia się głównie na dachach domów.

Czy klimatyzatory mogą też ogrzewać zimą?

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:04:10 +0000

Klimatyzatory to pompy ciepła – czyli urządzenia przepompowujące ciepło z jednej strony na drugą. W efekcie z jednej strony wieje zimne powietrze a z drugiej ciepłe. Od pewnego czasu urządzenia zaczęto wyposażać w opcje odwrotnego działania – czyli grzania. Klimatyzacja potrafi nie tylko ochłodzić mieszkanie latem ale i ogrzać jesienią, czy łagodną zimą. Klimatyzatory o mocy chłodzenia 2kW zwykle mogą grzać z mocą około 2,2kW. Warto więc mieć klimę z grzaniem. Zimą opłaca się ogrzewać klimatyzatorem gdyż jest to energia tania – wykorzystująca naturalne zasoby ze środowiska i z 1kW elektrycznej energii uzyskujemy 3,5kW energii cieplnej. Jest to 3,5x taniej niż farelka, grzejniki akumulacyjne itp.

Urządzenia chłodząco- grzejące z wbudowaną pompą ciepła są w stanie odzyskać ciepło nawet przy -15 stopniowym mrozie. Urządzenia te stosuje się jednak najczęściej do dogrzania pomieszczeń, a nie jako jedyne źródło ciepła. Jest to ryzykowne i mało opłacalne. Często zaznacza się, że klimatyzator może pełnić funkcję grzewczą tylko w okresie jesiennym i wiosennym. Jednak niektórzy producenci czy instalatorzy ryzykują stwierdzenie, że w łagodnych warunkach klimatycznych niektórych rejonów naszego kraju, klimatyzacja jest w stanie pełnić funkcję grzewczą również w okresie zimowym. Jeżeli chcemy używać klimatyzatora do grzania w zimie warto wybrać przy zakupie klimatyzator z Inverterem- wtedy może on pracować przy temperaturze zewnętrznej do -15 st. C.

Należy pamiętać o tym, że wydajność pompy ciepła, przy chłodzeniu, spada ze wzrostem temperatury na zewnątrz oraz ze spadkiem na zewnątrz przy grzaniu pomieszczeń. Przy założeniu, że średnia temperatura zewnętrzna to -15 st., to przez kilka dni w roku można było by wykorzystać taką instalację do ogrzewania pomieszczeń. Dodatkowym warunkiem jest tu jednak prawidłowy dobór i montaż urządzenia. Wydaje się, że cały system musi być mocno przewymiarowany jeśli nie chcemy mieć problemów przy większych mrozach. Przy bardzo dużych mrozach może nastąpić oblodzenie zewnętrznej jednostki urządzenia, co prowadzi do gwałtownego spadku sprawności i urządzenia przestaje spełniać swoją funkcję.

Dużym problemem eksploatacyjnym urządzeń z funkcją grzania ( samego chłodzenia taż) dla niektórych użytkowników może być hałas, jaki generuje klimatyzator. Szczególnie w nocy. O ile latem urządzenia można wyłączyć, ponieważ temperatura nocą i tak spada, to zimą ogrzewania w nocy nie wyłączymy. Mamy wybór. Borykać się albo z zimnem, albo z hałasem.

Zatem decydując się na taką metodę ogrzewania należy wziąć pod uwagę szereg czynników, jakim podlega budynek i mieszkanie, a także warunki finansowe jakim jesteśmy w stanie sprostać oraz komfort jakiego potrzebujemy.

Ogrzewanie klimatyzatorem jest zwykle rozważane na równi z ogrzewaniem elektrycznym i, jak każda forma ogrzewania, ma swoich zwolenników i przeciwników. W obydwu przypadkach (czyli podczas ogrzewania elektrycznego i za pomocą klimatyzatora) należy zapewnić odpowiednie nawilżenie pomieszczeń, gdyż właściwa wilgotność jest nieodłącznym parametrem komfortu. Decydując się na ogrzewanie ( bądź dogrzewanie) klimatyzatorem należy uwzględnić też fakt awaryjności urządzeń. Klimatyzator jest z pewnością urządzeniem bardziej awaryjnym niż grzejnik elektryczny. Ma bowiem więcej części składowych i jest urządzeniem bardziej zaawansowanym technologicznie. Jednakże większość urządzeń działa poprawnie przez cały okres życia produktu.

Ogrzewania klimatyzatorem ma zaletę, o której często zapominamy. Urządzenie to nie tylko ogrzewa, ale również oczyszcza powietrze poprzez filtr znajdujący się wewnątrz jednostki wewnętrznej. Przez filtr elektrostatyczny zatrzymywane są nawet najdrobniejsze cząsteczki kurzu , a filtr plazmowy wspomaga usuwanie nieprzyjemnych zapachów i dymu papierosowego.

Eksploatując klimatyzator (zarówno w funkcji grzania jak i chłodzenia) należy pamiętać o zapewnieniu warunków prawidłowej pracy urządzenia. Ważna jest separacja klimatyzowanych pomieszczeń. Oznacza to, że jeśli pomieszczenie klimatyzowane znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z porównywalnym kubaturowo lub większym pomieszczeniem nie klimatyzowanym, połączenie przestrzeni poprzez np. otwarte drzwi spowoduje nieprawidłową pracę urządzenia, tym samym doprowadzając do jego zniszczenia. To samo dotyczy otwartych okien podczas pracy urządzeń.

Zanieczyszczenia w systemach wentylacyjnych

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:03:28 +0000

W budynku można znaleźć różnorodne zanieczyszczenia i potencjalne źródła zanieczyszczeń powietrza, z którymi musi poradzić sobie system wentylacyjny: dwutlenek węgla wydychany przez użytkowników, dym tytoniowy, środki utrzymania czystości, kopiarki laserowe, pestycydy, spaliny motoryzacyjne, a także sam system wentylacyjny, często nieprawidłowo zaprojektowany albo użytkowany. Jakość powietrza w budynkach jest zagadnieniem trudnym, kompleksowym, ma wiele aspektów, a na dodatek nie da się ustalić jednego, uniwersalnego sposobu eliminacji wszystkich problemów związanych z wieloma potencjalnymi źródłami zanieczyszczeń: pochodzącymi z powietrza atmosferycznego i tymi wewnętrznymi – z materiałów budowlanych, wykończeniowych, bezpośrednio „produkowanych” przez samych użytkowników, a także ze źródeł „na pograniczu”, a więc infiltrujących i krążących w systemie wentylacyjnym i w klimatyzacji.

Różne rodzaje zanieczyszczeń W budynku znaleźć można różnorodne zanieczyszczenia i potencjalne źródła zanieczyszczeń powietrza, z którymi musi poradzić sobie system wentylacyjny: dwutlenek węgla wydychany przez użytkowników, dym tytoniowy, środki utrzymania czystości, kopiarki laserowe, pestycydy, spaliny motoryzacyjne, a także sam system wentylacyjny, często nieprawidłowo zaprojektowany albo użytkowany. Najczęstsze zanieczyszczenia to lotne związki organiczne (VOG) -substancje chemiczne uwalniające się z farb i lakierów, z powierzchni meblowych czy innych materiałów wykończeniowych. Tuż po nich plasują się zanieczyszczenia mikrobiologiczne: bakterie, grzyby strzępkowe i ich zarodniki. Oczywiście, z założenia system wentylacyjny zaopatrzony w filtry jest narzędziem eliminacji mikroskopijnych intruzów, jednak realistyczne podejście do procesu wykonania i kontroli wentylacji i klimatyzacji musi zakładać stały monitoring źródeł zanieczyszczenia mikrobiologicznego.

Drobiny na filtrach Zadaniem systemów wentylacji, ogrzewania i klimatyzacji jest dostarczenie odpowiedniej jakości powietrza do środowiska pomieszczeń zamkniętych. Aby zapewnić optymalne warunki mieszkańcom i pracownikom budynku, idealny system ogrzewa powietrze zewnętrzne do odpowiedniej temperatury, ustala jego wilgotność, a także oczyszcza je z cząstek czy nieprzyjemnych zapachów. Zadania te spełniają filtry wykonane z włókien syntetycznych lub szklanych. Ich umieszczenie w ciągach wentylacyjnych ma na celu zatrzymanie aerozoli atmosferycznych zawierających cząsteczki pyłów mineralnych, pyłów ze spalin samochodowych czy – szczególnie w okresie zimowym – pyłów pochodzących ze spalania i ogrzewania domów. Oprócz drobin nieorganicznych na filtrach zatrzymują się bioaerozole, czyli cząstki pochodzenia organicznego: pyłki roślin, fragmenty roślinne i zwierzęce oraz drobnoustroje i ich części, w tym zarodniki bakterii i grzybów. Mimo stosunkowo małego stężenia części bioorganicznych w porównaniu do pyłów nieorganicznych, to właśnie one wykazują największy wpływ na zdrowie ludzi. Mikroorganizmy łatwo są przenoszone drogą powietrzną, toteż jeśli dostaną się do układu oddechowego człowieka, chorobotwórcze bakterie i grzyby mogą być przyczyną groźnych chorób zakaźnych, w tym gruźlicy, le-gionellozy, grzybic płuc, a nawet grzybic układowych. Na szczęście, w olbrzymiej większości przypadków najbardziej chorobotwórcze drobnoustroje w układach rozprowadzania powietrza w budynkach – o ile w ogóle się w nich znajdą – pozostają w „stanie uśpienia”. Ponadto zaledwie 10% mikroorganizmów w powietrzu jest żywa, pozostałe są martwe czy nawet zdegradowane do fragmentów komórkowych. Jako takie stanowią jednak inne zagrożenie, o wiele bardziej powszechne: są alergenami, jak strzępki grzybów pleśniowych, zarodniki czy pyłki roślin. Już ponad 20% Europejczyków uskarża się na różnego typu alergie, lawinowo narasta też ilość chorych na astmę.

Kolonie na filtrach Żywe mikroorganizmy, deponowane na wkładach filtracyjnych w systemach wentylacji, w większości przeżywają to „złapanie w pułapkę”, bo, przykładowo, w jednym gramie filtra celulozowego stwierdzano 1000 do 10000 drobnoustrojów potencjalnie tworzących kolonie. Jest to bogate źródło rozprzestrzeniania się mikrobów w budynku, gdyż na filtrach znajdują one sprzyjające warunki rozwoju, odpowiednią temperaturę, wilgotność i substancje odżywcze. Liczne badania naukowe wykazały zdolność grzybów do wzrostu na filtrach celulozowych, o ile wilgotność względna osiągnęła 70-80% i obecne były cząstki pyłów organicznych, stanowiące odpowiednie podłoże odżywcze. Z drugiej strony wymiana filtrów na nowe i obniżenie wilgotności RH<70% powodowały obumieranie osadzonych na filtrach mikroorganizmów.

Źródła i przyczyny Źródłem drobnoustrojów w budynku – oprócz powietrza zewnętrznego -w środowisku odpowiedniej wilgotności mogą być wszelkie materiały budowlane i wykończeniowe złożone częściowo lub całkowicie z włókien, a więc materiały izolacyjne, płyty gipsowo-kartonowe, tapety itp., ponieważ one same stanowią wystarczające podłoże do rozmnażania bakterii i grzybów strzępkowych. Także warunki panujące w instalacjach wentylacyjnych i klimatyzacyjnych stwarzają niezwykle sprzyjające środowisko dla przeżycia drobnoustrojów, kiedy już powiększy się ich biomasa: ruch powietrza przenosi je do kolejnych bogatych w substancje odżywcze „okolic”, zaś użytkownicy budynku otrzymują kolejną porcję zarodników grzybów i bakterii czy ich fragmentów. Znamy źródła i przyczyny rozmnażania się drobnoustrojów w systemach wentylacyjnych. Są to: dostęp do organicznej materii odżywczej, wilgotność w formie skroplin lub wilgotnego powierza, dostęp do powierzchni, na której może odbywać się wzrost, oraz istotna dla licznych mikroorganizmów ciemność. Wystarczy zatem zadbać o utrzymanie suchych przewodów wentylacyjnych w czystości i wzrost mikrobów będzie znacznie ograniczony. Łatwo powiedzieć…

Dlaczego mikroby lubią przewody wentylacyjne? Założenia dobrego systemu wentylacyjnego to pochyłe drogi spływu skroplin, wykonanie z materiałów łatwych do czyszczenia z osadu pyłów oraz dostępność dla sprzętu czyszczącego. W normalnych warunkach krążące powietrze zawiera parę wodną, która, przechodząc przez filtry systemu wentylacyjnego, kondensuje i spływa – bądź zalega – mieszając się z osadami i pyłami przepływającego powietrza. Tworzą się idealne warunki dla rozwoju mikroorganizmów, a stały ruch powietrza rozprowadza bioaero-zol do innych części budynku.

Remedium pierwsze Wybór pochyłych (najlepiej w obu kierunkach) podstawek zbierających kondensat pod jednostkami filtrującymi. Zaleganie wody w płaskich naczyniach to nie tylko namnażanie bakterii i grzybów, ale także zatykanie przez organizmy wytwarzające lepki śluz przewodów odprowadzających kondensat, co z kolei zatrzymuje wodę w strukturze wewnętrznej filtra i znowu promuje rozmnażanie mikrobów. Podstawki powinny być wykonane z niekorodującej stali wysokiej jakości lub polimerów odpornych na korozję i przeciekanie. Stałej kontroli poddawać należy także dreny odprowadzające wodę.

Remedium drugie Powierzchnie powinny być łatwe do czyszczenia. Nawet najlepiej zaprojektowany system wentylacyjny i sprzęt odpowiednio użytkowany doświadcza starzenia, okresowego braku zasilania, sezonowych wzrostów wilgotności i innych przypadków losowych, które wymuszają na użytkowniku regularną inspekcję przewodów wentylacyjnych i urządzeń dostarczających powietrze. Idealna powierzchnia wykonana jest z gładkich, niepo-owatych materiałów, co znakomicie ułatwia czyszczenie systemu.

Remedium trzecie Dostępność. Najlepszy materiał nie przyda się na wiele, gdy w momencie konieczności czyszczenia nie będzie do niego odpowiedniego dostępu. Użytkownicy i serwisanci urządzeń wiedzą, że najczęściej przeglądane i najlepiej utrzymane są te odcinki systemu, do których łatwo jest dotrzeć. Zapewniają to drzwi i klapy na zawiasach oraz panele łatwe do czyszczenia i wymiany. Kluczowe elementy powinny być tak zaprojektowane, aby ich inspekcja odbywała się z minimalnym demontażem, co szczególnie dotyczy wentylatorów. Każdego dnia przez układ oddechowy człowieka przepływa 20-30 kg powietrza. Dziennie pochłaniamy około kilograma stałych i trzy kilogramy płynnych pokarmów. Liczne normy, kontrole i obostrzenia dotyczą czystości mikrobiologicznej żywności na rynku – podobne wymogi powinny być stawiane jakości powietrza, którym codziennie oddychamy.

Jak dobrać moc chłodniczą klimatyzatora?

admin — Tue, 19 Oct 2010 10:01:09 +0000

Decydując się na zakup i montaż urządzenia klimatyzacyjnego warto pierwszy etap tej inwestycji, jakim jest poprawny dobór mocy chłodniczej urządzenia, oddać w ręce doświadczonych fachowców. Jest to rzecz nie mniej ważna od fachowej instalacji klimatyzatora. Przewymiarowanie urządzenia odbije się poważnie na kieszeni nie tylko przy jego zakupie ( im większa moc urządzenia, tym jest ono droższe), ale także w późniejszym okresie w takcie eksploatacji. Zbyt mała moc powoduje przegrzewanie się sprężarki czo prowadzi nieuchronnie do jej zniszczenia, a należy pamiętać o tym,że jest to najdroższy element klimatyzatora. W zasadzie sprężarki nie opłaca się wymieniać, ponieważ koszt jej wymiany jest niemal taki jak koszt zakupu nowego urządzenia. Poprawnie dobrane urządzenie klimatyzacyjne powinno pracować w trybie mniej więcej połowa-pracy, połowa-stan spoczynku. Najogólniej rzecz ujmując moc chłodniczą klimatyzatora dobiera się w zależności od kubatury (długość x szerokość x wysokość) pomieszczenia i warunków w nim panujących czyli należy uwzględnić:

charakter pomieszczenia (np. pomieszczenie mieszkalne, biurowe, serwerownia…)
ilość osób przebywających w pomieszczeniu na stałe
usytuowanie pomieszczenia w budynku
ilość okien w pomieszczeniu i ich usytuowanie względem stron świata
ilość i moc elektryczną urządzeń wydzielających ciepło w pomieszczeniu w pomieszczeniu
moc zainstalowanego oświetlenia wbudowanego